آتشی نمى سوزاند "ابراهیم" را ، دریایى غرق نمی کند "موسى" را،

کودکی، مادرش او را به دست "نیل" می سپارد،
تا برسد به خانه ی فرعونِ تشنه به خونَش،
دیگری را برادرانش به چاه مى اندازند،
سر از خانه ی عزیز مصر درمی آورد،
مکر زلیخا زندانیش می کند،
اما عاقبت بر تخت ملک می نشیند!
پس،
به "تدبیرش" اعتماد کن،
به "حکمتش" دل بسپار،
به او "توکل" کن،
و به سمت او "قدمی بردار"،
تا ده قدم آمدنش به سوى خود را به تماشا بنشینی...